Пан Лес

Спаўзаючы зь церня

кроў смокча сьлёзы

уп’юся ў яго вачамі — Бог

вуснамі — чалавек

насустрач нашы любові

як два сонцы

імкнуцца ў поўдзень

урэшце зьвяла нас

вузкая сьцяжына ў жыце

ён дастаў з душы хлеб

я — зь цела — віно

ён прыгубіў

я асушыў кубак

і паплылі вянцы

цярновыя

жытнёвыя

васільковыя

хто ты мне?

бацька брат сын?

ізноў хачу упіцца ў яго вуснамі

а Юда ўва мне шэпча

упіся ў яго зубамі