Пан Лес

Перад сьмерцю зязюля кувае,

перад сьмерцю жыцьця многа зычыць,

а паходня, як сонца, палае,

ды жыцьця, як агню, не пазычыць…

Ты адкуль прыляцела, зязюля?

Можа, гоніць цябе па ўсім сьвеце,

быццам ястраб, шалёная куля,

быццам коршак, драпежны вецер.

Сьціхні ж, сьціхні, дурніца-птушка!

Ці ня чуеш: гудуць вяругі,

вецер шыбенікаў гушкае

і, як коршак, ірве харугвы.

Памаўчым…

Не збылася воля,

толькі лепшых сяброў забрала

і пакінула сярод поля

кос ды вілаў зламаных джалы.

Памаўчым,

але боль ня сьцішым —

будуць помніць забойцаў раны.

Слоў і клятваў ня трэба лішніх,

шлях да волі навек абраны.