Пан Лес

Хутка змрок абцяжарыць

пчаліныя лёгкія скрылцы,

мёдам Лес набрыняе да сутвы нямых каранёў,

але — Лес не нямы: і ў лісточку,

і ў кволенькай жылцы

мова тчэцца лясная

зь мільярдаў лясных галасоў.

Нават самы няздатны

і самы глухі з чалавецтва

зразумее яе

і забудзе, прасьветлены ёй,

пра людскую душу,

што спазнала пакуты калецтва,

калі смагу спатоліла брата Іюды душой.