Пан Лес

Плывуць

вужы

на санцапёкі,

лятуць буслы на астравы,

жыцьцё — хай зорка то ці вока —

заўсёды з прожылкам крыві

Іюды, птушкі, чалавека

зямной, таму сьвятой крыві,

зласлоўем мёртвых воч крані,

і кроў праступіць праз павекі.

Плывуць вужы да глюг чырвоных,

ляцяць буслы да хітрых ліс,

і нат за мной зь зялёнай кроны

цікуе чалавек ці рысь.

А я? —

напэўна, паляўнічы,

на бельмах — прожылкі крыві,

мае хтось дні сурочыць-зьнічыць,

і я лічу чыесьці дні.

I нават калі я заплачу,

адчай, бы сэрца, загрызу —

ня чыстую сьлязу, —

убачу

з крывавым прожылкам сьлязу.