Пан Лес

Вяльможны лес. Дубы-машэкі

прыспалі рэха даўніх дзён,

а ў нэтрах Велесавы рэкі

зьбіраюць ручаёвы звон.

Стыхія сьпіць, і толькі зрэдку

дзевяцісотгадовы зубр,

яцьвяжскае загубы сьведка,

рыкае ў дзевяць срэбных труб.

Жалобны рэквіем зубрыны

на мой

народ

наводзіць

сум…

I каб ня ўмерці — ручаіны

жабруюць па лясох расу,

бы я сьцяжынаю жабрачай,

а думы — пра адвечны шлях —

там крыўская Пагоня скача,

і німб над ёй, як зорны шлях.