Пан Лес

Расьце раса!

Так расьце добры сон,

так расьце радасьць дзіцяці,

так расьце таемнасьць поўні.

Расьце раса!

Так расьце мая душа.

Адвяду вочы:

добры сон забываецца,

дзіця пахмурнее,

а поўня прасьвечваецца,

як парожняя шклянка.

Расьце раса… —

па інэрцыі вышэптваюць мае вочы,

асьлепленыя ранішнім сонцам.

Адтуляюся.

I сустракаю радасны братаў позірк:

расьце сонца!

Брат, уражаны сонцам,

з вакна, як шалёны, выскаквае ў канюшыну.

…І гіне раса…