I чую я голас...: выбраныя вершы, 1954-2008

Янішчыц Жэні томік разгарну

З аўтографам удзячнасці сардэчнай —

І зноў і зноў ад болю застагну,

Бы ад пакутнай раны невылечнай.

Як токам памяць б'е — даткнуся ледзь.

Нібы за іншых больш быў я ў адказе.

Яе адчай так слепа праглядзець

Не мелі права мы ні ў якім разе.

Яна любоў дарыла нам штодня

У родным слове, роўным самацвету,

І ўсё ж была адна — кругом адна:

На ўсю паэзію! На ўсю планету!

Ах, мітусня, праклятая стакроць!

І ў тысячны ты будзеш раз праклята!

Ды што з таго? Ці многіх нас, Гасподзь,

Бліжэй к Табе прыўзнесла гэта страта?

1996, студзень—ліпень