Каханне [Кніга лірыкі]

З лета стог, абкладзены кляёнкай.

На штыкетах — жоўтыя глякі...

Недзе мама бразгае даёнкай,

недзе тата носіць смалякі...

Там заўжды здаецца ўсё нязменным,

дворыкі, прыязнасць i давер,

а за хмару дзень ляціць праменны

i сухое лісце — за каўнер.

Ды не сумна змучанай прыродзе,—

дзеля дзён нязнаных адгарыць...

Неўпрыкметку з будучым стагоддзем

клопат мой спрабуе гаварыць.

З кім жа там спусцелы лес гамоніць?

Хаты люд склікаюць пакрысе...

Праца рукі рупныя натоміць,

але дух няскораны ўзнясе.

Як агніста долю выкрасала

не адну ў лясістай той глушы...

Я пра гэта мала так пісала —

ўся любоў засталася ў душы.