Каханне [Кніга лірыкі]

Імклівы лыжнік сцежку перабег,

дзе прыгарад лыжня злучае з гаем...

Ідзе такі ціхуткі лсгкі снег,

нібы прырода зараз пазяхае.

Хоць ведаю — не з'явіцца сюды,

хто ўчора абяцаў паўсвету ўсмешкай,

баюся, што засыпле снег сляды

i хутка стане чыстым полем сцежка.

Не звязваюць ні клопаты, ні дах.

Нас міг звязаў...

I трэба быць дурніцай,

каб несці столькі шчасця на губах,

што можна сбння ў бедах усумніцца.

Не ўсе ў гадах праяснена i гладка,

ды марным быў бы тыдняў карагод,

каб для мяне было цяпер загадкай

імгненне, што сказала больш, чым год.

Загадкай застаецца рух планет,

загадка — з прамінулага паданне...

Я слаўлю міг i знаю, што паэт

той, хто ў радок мой удыхнуў дыханне.