Каханне [Кніга лірыкі]

1

У камінку гудзе вятрыска,

i аканіца — стук ды стук...

З падполля шоргатам i піскам

на шэпт адказвае пацук.

Сюды ўцяклі ад снегападаў,

ад маразоў i ад адліг...

Маладзічок, бы цень лампады,

i пыл на стосе тоўстых кніг.

I прыдаецца краем свету

за вокнамі шумлівы бор,

i на сцяне, засохлы з лета,

як памяць аб зямлі,— чабор.

I можа быць, цяпер другая,

на тым, другім, зямным краі,

цябе з тугою прыгадае

i назаве яшчэ сваім...

I можа быць, усяк бывае,

там, дзе цяпер мяне няма,

таксама нехта ўспамінае

маё спякотнае імя...

У камінку гудзе вятрыска,

i бор за вокнамі шуміць...

І шчасце зараз гэтак блізка,

што страшна мне шчаслівай быць.

2

Сюды б яшчэ ды куст маліны.

На плечы — мройны сарафан.

I лёгка бегчы за яліны,

дзе совы сцерагуць туман...

Зрываць i ягады,

i голас

i азірацца ўсе радзей...

I там,

дзе лес глухі наўкола,

сумненні выплакаць з грудзей.

... Табе я ўдзячна за вяртанне,

чаму ж так горка ў цішыні

перацінаецца дыханне,

калі былыя ўспомню дні?

3

Ты паглядзі, якія вуды!

Тут жыў калісьці рыбалоў —

вясблы, бесклапотны, руды,

дзе ён, там i цяпельца слоў...

Ён нам пакінуў свой гармонік

губны, трафейны i стары,

i на стале гумовы слонік

усе танцуе з той пары...

А гаспадар пайшоў ва ўцскі,

i мы з табой — уцекачы...

I недзе бераг наш да лек i,

халодны i пусты ўначы.

I ты гаворыш: час спрацуе,

i я кажу: ах, не пара...

I слонік на стале танцуе,

чакаючы гаспадара.