Каханне [Кніга лірыкі]

О, я не ў сон глухі закута,

сумота сэрца не скрабе,

было турмою і атрутай

усё, дзе не было цябе.

Апошпі снег... Ён, як збавенне

ад спраў, што марнымі былі.

Ты мне вярнуў ізноў натхненне,

бязмежнасць неба і зямлі.

Як многа стала летуценняў,

бы ўночы зорак залатых,

і як чароўны міг цвіцення,

мне сінява вачэй тваіх.

Капрыз свавольнае прыроды

ці дня настылага адчай? —

Чуць не хачу, з якой нагоды

гукнуў ледзь чутна: «Прывячай...»

Ёсць тлум жыццёвай крутаверці,

ёсць ачышчальнае святло,

і не закрэсліць нават смерці

таго, што радасцю было.

Так хораша ўсяму здзіўляцца,

бы рэчка ў пустку зацякла,

а пацеркі ў халодных пальцах

усё дрыжаць, нібы са шкла...