Каханне [Кніга лірыкі]

I ўсе ж я не сказала: «Прэч!»,

хоць знала, што душой астынеш...

Дарма ў знак будучых сустрэч

садзіў шыпшыну пры даліне.

Не мне душу тваю караць,

будзь ласкавейшым з той,

што зараз

яшчэ не ўмее раўнаваць,

яна — твой суд i твая кара...

А мне разлука студзіць скронь —

не захліпнуцца б ва ўспаміне...

I палымнее, як агонь,

цвіце шыпшына пры даліне.