Каханне [Кніга лірыкі]

Сумна між сухіх кустоў карынкі

помніць лета ягаднага пах.

Горыччу апаленай скарынкі

разлілася ўсмешка па губах.

Смех аддам за кветку іпамею,

зваблівасць — за пышныя лугі...

Як жа сэрца сумаваць умее

голасам пяшчоты і тугі.

Палыхне трывожна сінь кітайкі,

жар з плячэй саб'е хадодны шоўк...

Гэй, мастак на трапяткія байкі,

што ж ты рана ў прошласць адышоў

Я сама прыгожа ўмею баяць,

слова дарагога не займаць,

мара адбалелая, што заяц,

шаснула ў аўсяны шум за гаць.

Байкаю апошняю хваліся,

слоў не знойдзеш,— я дапамагу! —

любай сёння ў ногі пакланіся

за маю салодкую тугу.