Каханне [Кніга лірыкі]

Зачэпіцца сонца за снежную горку,

і хлыне ў даліну патокам вада...

Забуду апошнюю нашу гаворку,

а ўсё-такі... нечага трошкі шкада.

Ніколі не выспее яблык дачасна,

за радасцю часта прыходзіць нуда,

сказаць не магу, каб была я няшчаснай,

ды ўсё-такі... нечага трошкі шкада.

Бывае, заўважу ў аконным праёме,

пытаюцца, хто ты — такая бяда! —

спакойна адказваю — проста знаёмы,

і ўсё-такі... нечага трошкі шкада.