Каханне [Кніга лірыкі]

З пяшчоты словы зноўку ткуцца.

Залее над дажджом зямля.

Не зможаш назусім вярнуцца,

прыйдзі спагадаю здаля.

Душа даўно не ў тым узросце,

каб нараджаў варожасць боль,

маўчаць мы будзем на пагосце,

здзіві прыветным слоўкам золь.

Пад небам роднае прыроды

вясну абвесціць крыгалом,

а вобраз твой асвеціць годы

нязгасным, дарагім святлом.

Блукае смутак каля хаты.

У полі звянуў васілёк...

Няма ў расстаннях вінаватых,—

ты пасміхайся мне здалёк.