Як лёгка спудзіць касякі малькоў
на сініх пашах бацюхны Нептуна...
Не трэба слоў узвышаных, хвалько,
калі пясм свой лёс на розных струнах.
Мая туга амаль i не гучыць,
трывожны гук, а сэрца адспявала...
Завуць да згоды рукі на плячы,
ix жар — агонь бенгальскі карнавала.
Тады навошта ж быць такой цярплівай,
што ні світанак — сонечны настрой,
каб ты дасюль лічыў мяне шчаслівай
i адпаведна гаварыў ca мной?!