Каханне [Кніга лірыкі]

Цвіў лён. Жаўцела дзе-нідзе свірэпка.

I раптам з хмаркі лёгенькае — град...

Я з хаты ў двор, a наўздагон: «Там Пэпка!

крычаў дзядуля.— Пэпка там... Назад!»

Там Пэпка! — чула ля віхлястай кладкі,

у лесе — Пэпка, ён жа i ў стажку...

Я да лілей цягнулася з аглядкай,

а што, як Пэпка ўхопіць за руку?..

Бывала, цемра... ані зоркі слепкай,

не ноч — а апраметны дэтэктыў,

ды пазіраў з-за шыбак дзіўны Пэпка,

так, як дзіця глядзіць у аб'ектыў...

Ён не лякаў. Я ведала, што стогне

на печы дзед. А Пэпка... ён — дзівак!

Зусім нядаўна залячыў мне вогнік,

смяяўся ж дзед,— ад Пэпкі мёду гляк!

...Зноў лён цвіце, каля мяжы свірэпка,

мой сын бяжыць да кладкі, да вады,

i я крычу: «Назад, сынок... Там Пэпка!..

Хутчэй вярніся... Чуеш, ты?.. Куды?!»

Куды-ы! — плыве па лугавым кіліме.

Там Пэпка-а! — рэха ўецца па траве.

Даўно памёр дзядуля мой Ладзімер,

а Пэпка i дасюль усё жыве...