Каханне [Кніга лірыкі]

Ёсць сад стары за сіняй азярынай,

там па адным не ходзяць, толькі ўдвух,

там аблачыны сцелюцца пярынай,

калі туман, дык гэта з неба пух...

Чакаю адвячорка, каб хутчэй

між дрэў грывастых і раслін калючых

сустрэць святло зажураных вачэй,—

бы раптам лес расступіцца дрымучы.

Прыручаны, як дрэвамі шпакі,

даверлівы... з ім лёгка і трывожна,

бы матылька падносіць да шчакі —

так душна стане, прадыхнуць няможна.

Гуркі ў разоры. Корчык ля грады.

Край неба над шпакоўняй заімглёны...

А сад такі ўрачысты і зялёны,

што сэрцу ўжо не хочацца туды.