Каханне [Кніга лірыкі]

Рассцеле жнівень на дарогах стынь,

загусне ноч пад пылам далягляду,

пад ногі пенай кінецца Гарынь,

дзе над вярбой кудлатаю прысяду...

Цень ад яе па хвалі прабяжыць,

нібы таропкі коннік з доўгай дзідай,

i ўявіцца за рэчкай на мяжы

ледзь бачны прывід грознага Давыда.

I там, дзе ў змроку знічка растае,

палёўка след заблытае да норкі...

Ўздыхне Давыд: «Хто смеў рассыпаць

Зоркі?» -

а я згадаю позіркі твае.