Каханне [Кніга лірыкі]

Патопчацца на досвітку ў двары,

свяцілу ўстаць з-за лесу дапаможа...

«Ты, сонейка, дзень добры сатвары»,—

ўздыхне яна дый сядзе на парожак.

I будзе доўга, ціхая, глядзець

у неба з яснатою галубінай,

i да сябе падцягне ночвы з глінай,

i стане над падатлівай карпець...

Нязвыкла пуста ў полі i ў гаях,

бяроза без лісця дрыжыць над склепам,

мінаюць дні, a цётачка ўсё лепіць:

«Хутчэй ляпіся, птушачка мая...»

Ужо напіўся ўволю луг дажджу,

акраўкі хмар з ляшчын здымае вецер...

— Што робіш, баба? — пасмяюцца дзеці.

— Ды на па рожку, мілыя, сяджу...

Збанкі i чыгункі тырчаць на плоце,

прыблудны цуцык трэцца каля ног,

ды знаў бы хто,— жыццё прайшло

ў палёце,

хоць i было ў ім — печка ды парог.