Ад калыханкі да радка —
бы ў поле матчына дарога,
дзе каля кожнага грудка
спакой матулін і трывога...
Што ні размова, то пра свет —
вірлівы, мройны, адмысловы,
а ў свеце цесна ад ракет,
і стала менш даверу ў словах.
Пагроза страшнага агню...
А мне іскрынка згоды трэба,—
мая дачушка ўпершыню
усмешліва зірнула ў неба.
Там аблачынка растае,
маладзічок сады вартуе...
Дачка Сусвету штось буркуе,
я з лёсам гутару яе.