Каханне [Кніга лірыкі]

Не шкадавала ціхага святла,

якiм цвіце палеская каліна,

зыначыла дарогу да сяла,

дзе ботам i мясілі бабы гліну.

Запомніўся ламачча зябкі хруст,

калі мой дзед унукам для ўспаміну

садзіў ля той дарогі кволы куст

загадкавага пахкага язміну.

Цяпер той куст здаецца дварняком,

што некалі ляцеў усім пад ногі,

ён за любым бяжыць таварняком,

бяжыць... i застаецца ля дарогі.