Каханне [Кніга лірыкі]

Вясёлка пёркамі паўліна

над лёгкім марывам гарыць...

У яр страсае цвет каліна,

i, мне здаецца, без пары.

Прыроды веснавой выдвары

ці адцвітанню самы час,—

перад яе самотным тварам

яшчэ зажурымся не раз.

Рванецца птушка, як з палону,

увысь, i зноў замруць кусты,

i голас мой ляціць з адхону:

«Ў ласкавым дні пабудзь хоць ты!»

Ты — справядлівы, мудры, дужы,

хто i апраўдваў, i караў...

Вучыў: хай знаюць роднасць душы,

а сэрца сэрцу не аддаў!