* * *


Голас мой, не дрыжы.

Вочы... а вы — глядзіце:

парасткі першай ілжы —

бомба ў зеніце!

Што ж ты мне абяцаў?

Любові гаючае поле.

Можна збегчы ад спраў,

ад сэрца — ніколі!

Таму і стаіш цяпер

(сцерліся ўсе паняцці),

як вельмі разумны звер

з бездапаможнасцю дзіцяняці.

Загрузка...