Каханне [Кніга лірыкі]

Ужо на тры замкі закрыўся жмінда

i недзе перад ложкам ловіць моль,

а па садах згалелых ходзіць крыўда,

я чую — дрэвы скардзяцца на золь.

Слата, слата... a ў позірку чаканне,

бы феерверкам выбухне зіма...

Прымроіцца, як ясны дзень, каханне,

цьфу на яго! Яно заўжды чума.

Гартае свет турбот будзённых кнігу,

нямала ў ей старонак для мяне,

i круціць лбе, нібы разводдзе крыгу,

не сплю... Чакаю сонейка ў акне.