Каханне [Кніга лірыкі]

Ніхто не скажа сёння мне, чаму

ледзь не чапаюць голле яблынь хмары

i вецер, быццам весела яму,

распырсквае ручай на тратуары.

Як пастушок, што ў поле выйшаў без

звычайнае i ёмістае кайстры,

уздрыгну раптам, бо чамусьці бэз

нагадвае пах восеньскае астры.

Я буду помніць да апошніх зорак,

якія згаснуць на канцы жыцця,

няхітры сэнс ажыўленых гаворак,

што цешылі, як цешыць спеў дзіця.

Хвалююць зоркі тайнамі спрадвеку,

i быў заўжды вясёлым месяц май,

чаму ж так горка, быццам чалавеку

сказала вельмі блізкаму: «Бывай...»