* * *


Вазьмі і зразумей, дзе шчырасць,

а дзе прывычнае ныццё:

абкрадзены — пяе пра вырай,

пра боль — аблашчаны жыццём.

I ты, каму я ўслед глядзела,

як богу...

Дыхаць не магла.

Заняўся мітуснёй здрабнелай

з пыхлівым выглядам арла...

Загрузка...