Каханне [Кніга лірыкі]

Хутчэй засні, даносіць вецер весні

пачатак слоў, якія я сама

дала калісьці для шчымлівай песні,

i песню тую замяла зіма...

Галлё бяроз марозны студзень гушкаў,

i ў снежны дзень, з работы ідучы,

табе чужы — купіў лясную птушку

i песні той шчымлівай навучыў.

I часта людзі ў наваколлі чулі,

сярод начной прамерзлай нематы,

як на адчаі, горка i прачула

вёў птах лясны самотны свой матыў...

Нібы ў агонь, я ў сцюжу выбягала,

туды, дзе ў ночы білася крыло,

але адразу птушка замаўкала,

як быццам яе ў свеце не было.

Дзіцятка, спi, у доме будзе ціха,

каб жа папрок твой потым не ўкалоў,

пайду спытаю, на якое ліха

ён даў паслухаць мне пачатак слоў...