* * *


Спадзе раса, i адшуміць калоссе:

раса пад сондам, колас пад сярпом...

Усяго даўжэй —

з абложнай скрухі восень,

ўсяго цяжэй — згінацца пад гарбом

надзей, чакання ці расчаравання...

То ўніз, то ўгору хваля пачуцця,—

i гэта ёсць пачатак шчыравання

душы ў будзённым рэчышчы быцця.

Загрузка...