Спадзе раса, i адшуміць калоссе:
раса пад сондам, колас пад сярпом...
Усяго даўжэй —
з абложнай скрухі восень,
ўсяго цяжэй — згінацца пад гарбом
надзей, чакання ці расчаравання...
То ўніз, то ўгору хваля пачуцця,—
i гэта ёсць пачатак шчыравання
душы ў будзённым рэчышчы быцця.