Каханне [Кніга лірыкі]

Адорыць глеба рупны клопат злакам,

чаканых верне мараю шаша,

дзе лёс вучыў пакутаваць i плакаць,

смяяцца навучылася душа.

A чэрвень па цяплу прайшоўся градам,

a жнівень спапяліў пяшчоту граў,

як можна зараз захапляцца садам,

што завязі ніводнае не даў?

Ды ёсць жа, есць жа ісціна на свеце:

ва ўласнай долі — кожны садавод,

я на слязе ізноў гадую квецень,

пакутую: ці дасць жаданы плод?!