* * *


Разважаеш пра штормы і мелі

у кутку спакон веку лясным

і гаворыш, што гора займелі,

бы й не чулі дыхання вясны.

Я адказваю:

— Дзе ж тое гора?

Сцены светлыя, чыстая столь...

Незгаворліваю непакорай

неапраўданы сцішваю боль.

Не завітваю ў дом мураваны,

дзе звычайна гаіла адчай...

Хай ілжэ: «Прападай з некаханым»,

голас злы ля другога пляча.

Загрузка...