Разважаеш пра штормы і мелі
у кутку спакон веку лясным
і гаворыш, што гора займелі,
бы й не чулі дыхання вясны.
Я адказваю:
— Дзе ж тое гора?
Сцены светлыя, чыстая столь...
Незгаворліваю непакорай
неапраўданы сцішваю боль.
Не завітваю ў дом мураваны,
дзе звычайна гаіла адчай...
Хай ілжэ: «Прападай з некаханым»,
голас злы ля другога пляча.