Каханне [Кніга лірыкі]

1

Каму з'яўляцца, а каму старэць.

Што сеецца, няхай расце са спорам...

У свеце шчасця можна не займець,

затое ў ім адчайнай скрухі мора.

Наш побыт звёў нішчымную куццю,

няма патрэбы ў казачных жаронцах,

часцей за роскаш дзякуем жыццю,

а трэба яму дзякаваць за сонца.

За ласку непакошанай травы,

дзе ў росах мые крылцы чмель

бухматы...

Жадаю дня наступнага жывым

з адным багаццем —

сонца ў вашу хату.

2

Пад сонцам легка шчодрым

i скупым,

пад ім жыве i радасць,

i трывога,

а свет стаіць спрадвеку на адным:

пазнай у бліжнім друга дарагога.

Ўсе вырастае з ісцін прапісных,

як з-пад страхі трывушчых дрэў —

падлесак,

чым больш лясных праталін у вясны,

тым больш у лесе веснавым пралесак.

Раслін бясплодных хілыя камлі

рассунуць прад калоссем свае краты,

i чым мацней буянне на зямлі,

тым адчувальней горыч кожнай страты...

3

Старэнькі свет...

Але не стаць адчаю

музейнаю старызнаю пад шклом,

шчэ снепрка прывыкла прывячаю,

a ўжо трашчыць на рэчках крыгалом.

I там, дзе зімавалі трыснягі,

вярба галінкай крыгу надламала,

мароз на шапкі разабраў снягі...

Вясна прыйшла другім дыханнем, Ала.

4

Далёкі ад турбот зямных Харон,

a Сцікс не зазвініць лясной крыніцай...

Як рана ты спасцігла таямніцу,

што ад жывых хавае повязь дзён.

Жаданых дзен,

прастрочаных святлом

пад купалам дрыготкае сінечы,

дзе слова развітання ў нас было,

яно пачатак сцежкі да сустрэчы...

Не твар да твару, не рука ў руку,

што да чаго —

пакуль мне невядома,

як павадак вяртаецца ў раку,

прыходзіш сном у сцены майго дома...

5

Ты сном прыйшла,

прарваўшы небыццё.

Што там?.. Што там?..—

пакутуе пытанне,

ты на яго адказваеш маўчаннем,

вяртаючы свой вобраз у жыццё.

Вымерваем працягласцю гадоў

жыццё, не беручы ў разлік хвіліны...

Пастукайся ў акно мае галінай,

сцяжэлаю пад завяззю пладоў.

Багаты на цяпло зямны абсяг...

Паўторыцца ў жывым з нас кожны генам...

Ты адышла...

Прыйдзі ж пад сонца ценем,

жыві ўспамінам там, дзе твой працяг...

6

Вясну пачула ў шчытных нетрах мыш,

лягчэй пад талай наледдзю пагорку...

Ты рэхам непрыкаяным ляціш

на самую аддаленую зорку.

Яна ўзышла, яна ужо гарыць...

Праменне ліць i ўлетку ей, i ўвосень,

мігцець штоноч надзеяй угары,

каб дадалося там, дзе аднялося...

Каб нехта з тых,

што шлях свой не прайшлі,

асвечаны яе святлом высокім,

зірнуў увысь i пагукаў з зямлі:

«Ты есць...

Ты свеціш...

Я — не адзінокі».

7

Зямля мая — калінавы куток,

дзе смаляком распаліць мама грубку,

дзе да гасцей памыецца каток,

а госць — не ў хату,

госцяю — галубка...

Крылом бялюткім мільгане між дрэў

i на любімым самым забуркоча,

як быццам плач ці ласкі ціхай спеў

звязаць яна з маей душою хоча...

I ў думках зноў паўторыцца усё:

палескія паляны з пахкіх кветак,

i татава самлелае кассе,

i матчын добра ўроблены палетак...

I салаўіны бэзавы дурман,

зямля мая, усе, што сагравала,

i радасць, i натхненне, хай... падман,—

што ўзносіла i смуткам адгарала...

Што інеем, што сонейкам цвіло,

ўсе спадзяванні, пошук i знаходкі,

i горыч, i надзейнае цяпло,

i халадок абуджанай паводкі...

Зямля мая — рабінавы спакой,

лаўлю ў нябесах цень галубкі шчырай.

Куды ж яна?

Ўсе птушкі чарадой...

Усе дамоў...

Навошта ж ей у вырай?