Каханне [Кніга лірыкі]

Папялушка! — ўздрыгваюць кусты.

Мілая! — бы шкельца заіскрыцца...

Словы, як з мінулага лісты,

Папялушцы ўжо даўно за трыццаць.

Быццам бы праз дымчастае шкло,

гоняць скоры ў адвячорак рэйкі,

хоць яшчэ прасейваюць святло

ўспуджаныя пацалункам вейкі.

Словамі не пэндзлем маляваць,

тут свае адценні, свае гамы...

I цікава мне, як будзеш зваць,

калі прыйдзе ўзрост віновай дамы.