Каханне [Кніга лірыкі]

Ну як табе пад інеем, вяргіня,

ты нібы радасць позняга кахання,

а вось жа кажа: святамі пакіне,

бы абяцае раніцы змярканне.

Ды ўжо было: не раз мяне кідалі,

прывязваючы да надзеі юркай,

адны, што караблі, з вачэй знікалі,

другія — нібы мышы ў сваіх норках...

Як заўтра быць?

Не трапячы, вяргіня,

яшчэ растопіць іней твой заранка...

Падумаць толькі — святамі пакіне!

Стаіць жа вунь i без бусла буслянка.