Каханне [Кніга лірыкі]

Звычайна ўсё, вячэра як вячэра,

чамусьці толькі бацька мой не есць,

i мама кажа: «Выйду i яшчэ раз

зірну, ці добра прычыніла клець».

Брат просіць сына: «Клямкаю не ляскай.

Вялікі дзень, хіба не аццурэў?..»

Багаты стол... Над ім у рамцы дзядзька,

у танку ён пад Вязьмаю згарэў.

...Гусцее ноч. За сценкай бразнуў

рыдзель,

у гнёздах сціхла птушак валтузня.

Спi, мама,— аніхто да нас не прыйдзе.

Спі, тата,— ў сенцах бавіцца скразняк.