Каханне [Кніга лірыкі]

Час для Вас не лекар, не грымёр...

Дзверы насцеж,—

Вам, як ветру, рада,

толькі клён за шыбкаю замёр,

бы рысак

пад пугай канакрада.

Памяць наша — бездані сувой...

Дзе ж сасна,

што слухала, як плачам

разрывала крокаў Вашых шво

ў спадзяванні,

што змагу зыначыць

Ваш прысуд:

ад сэрца адарваць...

Адарвала.

Дзякую.

Не помню

ні сасны, ні спробы дараваць...

Засталіся толькі словы-промні

у радках збалелых сумаваць.

Словы — промні...

I туга — радзей...

Смутак губ i адзінота локцяў

прытулілі лета да грудзей,

вернутае гронкай белых флёксаў.

Ix прынёс...

Ці варта, хто прынёс?

Выпілі бабулі нашы гора,

i ўсміхнуцца вырашыў мне лес,

ды пра гэта гучна не гавораць.

Што маё?.. Пра Вас хачу найперш

чуць цяпер, далёкі мой i светлы...

Ціха як...

Я ж рада Вам, як ветру...

Боль той даўні —

мой найлепшы верш.