Каханне [Кніга лірыкі]

*

Ты гаворыш, лепшае ў былым...

Дні былі напраўду дарагімі,

ды ці трэба жыць далёкім тым,—

мроямі і радасцямі тымі.

Ты гаворыш, светлае ў былым...

Божа мілы, многага не вернеш,

але глянь, здаецца залатым

колас, поўны наліўнога зерня.

Пэўна, сёння ўспомніць ты схацеў,

як страсала летні ўбор чарэшня,

а лісток адзіны ацалеў,—

што ён сніў над калыханкі снежня?

Многа снежняў зведае зямля,

ды цяпер мне мілы яе колас...

Ты прыцішвай раздражнёны голас,

каб не шкадаваць чаго пасля.

*

Чуеш,

побач будзіць былку чмель.

Бачыш,

разгуляліся стракозы...

Не ўяўляла колісь, каб бружмель

адцвітаў і... наплывалі слёзы.

I не чула, каб рака раней

на крутых парогах ледзь шумела

І каб я, ледзь позірк твой кране,

замаўляць надоўга жаль умела.

*

Пасля імглістай хмурнае пары,

калі нарэшце сцішыцца залева,

спакойна спіць змяя ў траве ля дрэва,

ты ж пеначку ў галлі пазнай па спевах

і, нібы з ёй, са мной пагавары.

Пра навальніцы і пра збажыну,

пра новы дзень і невыноснасць тлуму,

яшчэ пра тое, што мяне адну

ты прывучыў, як да сябе,— да суму...

I, сумнай, сніцца рук тваіх сіло,

а ты гаворыш,— лепшае было.