Каханне [Кніга лірыкі]

Ледзь толькі промень жвавы глянуў

на дах гасцініцы іржавы,

мы з'ехалі цішком з Варшавы

ў адчайна бэзавы Вілянуў.

I повязь гронак тых павіслых

духмянай сыпала парошай,

нас прывячала ціха Вісла

санлівым шэптам: «Bardzo proszę».

Такім агнём палілі промні,

так бэз шумеў раскалыханы,

што весела было не помніць

таго, хто быў маім каханым.

Збягалі з юнага пагорка,—

цішэлі словы нечакана,

але пра што была гаворка,

дазвольце ведаць мне ды пану.

Ужо гады нашы прывялі,

а ў пору бэзавай парошы

працяглым рэхам «Bardzo proszę»

камусьці адгукнуцца хвалі...