Каханне [Кніга лірыкі]

Дзіўлюся, нібы рэдкай навіне,

зноў голас твой

ці ветру свіст за схілам:

«Хачу, каб ты журылася па мне

і белы свет заўсёды быў нямілым».

Нямілым свет? —

і лотаці, і дрэў,

дзе ўсё цвіло, то раптам адцвітала,

бо я цябе яшчэ тады кахала,

калі пра гэта думаць ты не смеў.

Танюткай вольхі выгінасты ствол

гайдаецца, бы сто ражкоў зайграла...

Толькі тады і бачна хараство,

калі душа адценні ўсе ўвабрала.