Каханне [Кніга лірыкі]

Прыйдзі, прыйдзі...

Я вольная ад спраў.

Спявае ноч, і больш такой не будзе.

Сляды твае прыкрыюць пікі траў,

а ў доме — спяць натомленыя людзі.

Што нам да іх,

а ім, тым больш —

да нас?

Я — добрая суседка,

ты — прахожы,

я ложак свой лілеямі ўпрыгожу,—

прыйдзі! —

Сплывае ў прорву ночы час.

Шукаюць рукі ласкі блізкіх рук,

якую ж радасць дзень пры дні насіла,

што ад тваіх,—

усё даўжэй,—

разлук

гатова месяц здзьмухнуць з небасхілу.

Каб стала цёмна, хоць ідзі наўгад

і бойся напароць на нешта вока,

каб ты заплакаў горка між прысад,

усномніўшы, як зараз я далёка.

Прыйдзі й тады... Я пасвячу агнём,

святлом вачэй, і людзі мне... прабачаць,—

прачніцеся, пачуйце, як ён плача,

дапамажыце адшукаць мой дом.