Каханне [Кніга лірыкі]

Жаліцца скрыпка зусім як калісьці,

навошта было называць дарагім?..

Шэпча арэшніку тонкае лісце

пра тайнае нешта... у леце другім.

Выблісне ўся ў незабудках лагчына,

і бераг агучыць усплескам рака,

гляджу на акно, там смяецца жанчына,

бы на карціне Селешчука.

У внесены к небу будынак па кручы,

жаласна-жаласна скрыпка гучыць...

Хай плача, бо, можа, жанчыну навучыць,

як тут небяспечна смяяцца ўначы.