Каханне [Кніга лірыкі]

Жыву з жыцця, i можна было б лепей,

мудрэй, святлей, але вазьму дачку,

i, як дыхнуць, у два старанні злепім

снегавіка на снежным пятачку.

Парадуемся, сядзем, памяркуем,

фантазіі дае крыло — запал,

i вось ужо не лепім, а будуем,

бы на аблоках, з аблачын квартал.

Мы садзім лес,

вяртаем рэчкам воды,

мы думкамі імкнём за небакрай

i ў свет далёкі пад сцягамі згоды

пускаем поўны шчырасці трамвай.

Хтось прыадкрые звыклай позы маску

(адкрыты твар мільгае ўсё радзей),—

а мы хутчэй!.. А мы ствараем казку:

свет новы i не новы для людзей.

Балотца, гай i журавель над гаем,—

чутно, як трызніць казкаю зіма...

I мы яе вясёлаю ствараем,

а сумная народзіцца сама.