Каханне [Кніга лірыкі]

Праз тоўшчу хмар

праб'ецца яркі Марс,

надзея снамі лёгкімі ўзбуяе,

есць месца шчасцю,

ды аднойчы фарс

жыццё

на сцэне лёсу разыграе.

Свет патануў у водблісках трывог,

а вы крычыце:

«Поўня нам пасвеціць!»

Якая поўня, мілы дэмагог,

пакіньце гэту казку нашым дзецям.

Адчужанасць...

Пад норавам яе

мяняюцца аблічча i характар,

утульнасць бачнасць згоды надае,

ды, ўрэшце,— ненадзейны дэкаратар.

Снег выбеліць укамянелы дол,

свой час цягну, бы тонкі пасак з гумы,

i сэрца суцяшае валідол,

як у юнацтве мройны пах парфумы.

З дзён саскрабаю быту каламуць,

святла зямнога вызначыўшы межы:

есць у мяне на ўсходзе рэчка Друць,

на захадзе — дыханне Белавежы.

За словамі чаканымі — падман,

вы ўвесь ужо ў абсягах незваротных,

a снежань, як зацяты графаман,

пераканаць спрабуе ў адваротным.