Каханне [Кніга лірыкі]

Які пейзаж... як страшна восень плача.

Хоць шчодры, хоць бязбожны эгаіст

у днях сырых нічога не зыначаць,—

апошнім прывітаннем б'ецца ліст...

А мне дык добра праз выццё i стогны

ісці ў імжаку — свету не відно...

Мігцяць слатой захуканыя вокны,

як кадры шматсерыйнага кіно.

Сцяну дажджу i ветру завыванне

наматвае на мокры ствол імгла,

i столькі ў голлі стылым шкадавання...

Я гэта ўсе раней перажыла.