Каханне [Кніга лірыкі]

Напэўна, слоў апошніх не сказала.

Цяпер знайшліся словы ля пліты...

Каго бабуля колісь пахавала,

якога сэрца бераг залаты?..

У поўдзень светлы паспяшае ранне,

чапляючы на кожны куст цяпло.

Бабуля спадзяецца на спатканне,—

яно маўклівай кветкаю ўзышло.

А тут жывем...

Спрачаемся без меры,

спрабуй, чужую пыху заглушы,

калі, бывае, добраму не верыш

у самай блізкай, дарагой душы.

Не зробіш дням усім былым агляд,

ды хочацца з харошым пагалскаць,

i шлях у сінь смугі... за далягляд

ўжо не здаецца доўгім i далёкім.