Каханне [Кніга лірыкі]

Хусцінку паправіць,

абцягне рукаў,

гаворыць,

здалёку

прыехала к сыну,—

хтось месцам жыхарства

наш горад назваў,

а поўнага

адраса

ёй пе пакінуў.

Вачамі гатова

ўхапіцца за дол,

калі

каля шыльды

стаіць ледзь жывая,

тры дні

ёй даказвае

адрасны стол

з сухою дакладнасцю:

«Не пражывае!»

Аблокамі снег

пад нагамі растаў,

са школы іду я

завулкам

азяблым

і міма прайшла б,

каб пад ногі не ўпаў

з кішэні здарожанай

зморшчаны яблык.

Чапляліся словы

за гонту, за сад

у тым гарадку невялікім

пад Брэстам...

I здзівіцца сын,

як скажу неўпапад:

«Няўжо ён усё-ткі

загінуў без вестак?»