Каханне [Кніга лірыкі]

Адшуміць i ясень мой, i клен...

Стылым ранкам не тужыце, далі,

што яшчэ нядаўна апякалі

палахлівай марай юных дзён.

А цяпер вы клічаце з прысад

пудкіх птушак у чужое лета

ад платоў, дзе мой жаўцее сад,

да садоў больш цёплай часткі свету.

Пах асенняй прэласці ў гаях,

клёкат пералётны над вадою...

Некалі з птушынай чарадою

адыду ў свой незваротны шлях.

Ды хачу я,

каб у тую сінь,

што цяпла не сцеле над травою,

з годнасцю правёў дарослы сын,

а найлепш — з сівою галавою...

Хустачку нацягваю на скронь,

стала раптам холадна i горка...

Ці не з той дарогі на далонь

кінуў вецер лёгенькае пёрка?