Каханне [Кніга лірыкі]

Клопаты звязалі нас адны,

i ўсе той жа цьмяны ў небе ветах,

што ж гаворыш, блізкі i зямны,

што жывём на розных мы планетах?

Верыла i ў цемру я, i ў бель,

верыла ў шчаслівую прыкмету,

зараз веру ў дзіўны карабель,

што аднойчы прыляціць з Сусвету.

Дзеці скажуць: «Мамка, толькі глянь!

Як тлумачыць таткаву гаворку?!»

Ціха!.. Прадстаўніцай ад зямлян

ен мяне бярэ на сваю зорку.

Сяду пры сцяжыне на камель,

між галін плыве бусліны клёкат...

Дзе ж прапаў чаканы карабель,

у якой Галактыцы далёкай?!