Каханне [Кніга лірыкі]

Не адцвітала доўга бульба ў полі,

хоць на спякоту шчодрым жнівень быў

ты абяцаў не забываць ніколі

спатканняў нашых,

дык чаму ж забыў?

Парушу сон палянкі недалёкай,

і заварожыць пошапак ляшчын,

сябе я адчувала б адзінокай,

каб не было ні дрэў, ні аблачын...

Не хоча сэрца прымірыцца з жалем,

ды ўсё гусцей паўзмрок сырога дня,

нібыта ўчора на лясным прагале

згубіла казку лета ласяня...