* * *


У дваццаць нуль-нуль на развілцы...

I крокі я чую здалёк.

Заблытаўся ў сонечнай грыўцы

пакутнай вясны матылек.

Ён верны сямейнаму дому,

ён ходзіць з дачкою ў музей,

але не раскажа нікому

пра ўздых, што ірвецца з грудзей.

Пра мой сарафан адмысловы,

пра сціпленькі белы букет,

пра самыя тайныя словы,

з якіх пачынаецца свет.

Загрузка...