У дваццаць нуль-нуль на развілцы...
I крокі я чую здалёк.
Заблытаўся ў сонечнай грыўцы
пакутнай вясны матылек.
Ён верны сямейнаму дому,
ён ходзіць з дачкою ў музей,
але не раскажа нікому
пра ўздых, што ірвецца з грудзей.
Пра мой сарафан адмысловы,
пра сціпленькі белы букет,
пра самыя тайныя словы,
з якіх пачынаецца свет.